lian

‘Beterschap! Of iets in die strekking..’

 



Voor mij is ziek melden soms de normaalste zaak van de wereld. Mijn lichaam houdt er weer eens mee op omdat mijn hoofd op tilt slaat, waardoor van en naar bed toe lopen de enige optie is die dag. Dat verlies neem ik dan en probeer ik aan te voelen wat mijn lichaam die dag nodig heeft.

 

Inmiddels ben ik vergroeid met datgene wat mijn leven in eerste instantie tot een hel maakte: epilepsie. Naar woord, negen letters (hoeveel punten zou het met Scrabble opleveren? ) Maar kan ik er zonder? Uiteindelijk wel én niet.

 

Het heeft mij en mijn leven 4 jaar geleden in een klap compleet veranderd. Ik lag toen, met mijn hoofd tegen de muur gesmakt in de slaapkamer, ergens op een andere planeet te zijn. Na een paar vreemde minuten stond ik met mijn benen weer ergens op aarde.

 

En volgde er direct een heel medisch circus, wat ook logisch was. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Pilletje in je mond, pilletjes uit je mond (want ja, ook ik hield soms die vieze troep daadwerkelijk niet binnen…)

 

Die ene klap op mijn hoofd van de zeer gehate slaapkamer muur inmiddels, 4 jaar geleden, heeft mij gemaakt totdat ik nu ben. Inmiddels 24 lentes jong, en woon al een geruime samen met mijn vriend. Met een hele lieve hond van bijna 3 jaar oud en een eigenwijze kat is ons huis al aardig gevuld.

 

In een volgende blog wil ik jullie graag mee op sleeptouw nemen in mijn dagelijkse omgang met ‘the devil himself’ (epilepsie dus..) en de daarbij 10 meest gehoorde vragen wanneer je mensen van je ‘duivel’ vertelt 😉

 

Lieve groet,

 

Lian