9 MAANDEN LATER

Om direct maar met de deur in huis te vallen, ik weet het even niet meer. Hoe verder te gaan met stichting. Misschien had je al wel zo’n vermoeden.

 

Iedereen weet, uitzonderingen daargelaten, dat een zwangerschap negen maanden duurt. Wat ik niet wist, is dat het vervolgens weer negen maanden duurt om weer ‘jezelf’ te worden (wat dat ook precies mogen zijn ;-)). Nu, zo’n negen maanden na de geboorte van Luuk, kan ik zeggen dat dat inderdaad wel aardig klopt.

 

De transformatie naar vrij/ongebonden leven naar stuk minder vrij/gebonden leven is inmiddels daar. En het voelt zo ontzettend anders. De vele wensen die ik had zijn geslonken tot 1 enkele hoofdwens: een goede moeder zijn voor Luuk. De rest is bijzaak.

 

Zo ook de stichting. Een prachtige stichting. In de loop der jaren is er zoveel gebeurd op vele vlak. Naast de fysieke events, van etentjes tot jongerenweekend, hebben vele mensen elkaar gevonden. Zo dat ze naar elkaars ervaringen konden vragen en elkaar konden helpen.

 

Ondertussen veranderde langzaamaan ook de sfeer, in positieve zin, wat ik geweldig vond om te zien. Mensen steunden elkaar, begonnen ook te schrijven over hun epilepsie en kwamen zelf met allerlei mooie ideeën wat we zouden kunnen gaan organiseren. En dit gebeurt nog steeds!

 

En nu, na lange stilte, sta ik op het punt dat ik het zelf even niet meer weet hoe verder te gaan. Want naast mijn wensenvoorraad, lijkt ook mijn energievoorraad drastisch te zijn geslonken. De combinatie ‘moeder zijn’ en nog steeds die dagelijkse aanvallen is pittig.

 

Dat vraagt dus om een andere vorm van omgaan met energie. Dingen doen die mij energie geven is ineens bittere noodzaak geworden.

 

Kortom, het zijn stille tijden, maar achter de schermen gebeurt er eigenlijk heel veel. Ik ben aan het zoeken naar dat wat nu beter past. En daar ga ik even de tijd voor nemen.

 

Tegen jullie zeg ik graag BEDANKT voor het er zijn. De afgelopen tijd en ook nu nog steeds. Want ook al zien jullie mij niet, ondertussen gaat het online nog altijd door! En dat vind ik fantastisch om te zien.

 

Liefs,

 

Vera