Kennis van Raken

 

 

 

 

Kennis van Zaken is niet meer wat nodig is anno 2017. Kennis van Raken des te meer. Dat is mijn mening.

 

Luuk raakt. Ik zie het. Bij de mensen die hij tegenkomt, zo onderweg. De mensen die hij dagelijks ziet, maar ook die van zo af en toe, de zorgverleners. Stuk voor stuk zijn ze door hem geraakt en (dus?) krijgt Luuk de beste zorg die er is. Daar ben ik natuurlijk ontzettend blij om.
Wat mij betreft is zijn zorg maximaal. Daardoor voel ook ik me rustig. Vol vertrouwen de toekomst in. Wij gaan het gewoon doen, met epilepsie! Aan ons netwerk zal het niet liggen. Wij komen er wel. Wat een ontzettend fijn gevoel is dat.
Ik zelf (her)ken het niet. Als ik over mijn eigen zorg nadenk. In die 25 jaar heel wat kennis gezien, dat wel, medische kennis welteverstaan. Kennis van raken zie ik helaas wat minder. Wat zeg ik, het is een zeldzaamheid.

Misschien ontroert het mij ergens ook omdat dat is waar ik voor vecht, iedere keer weer. Oprechte betrokkenheid, in mij. In Luuks wereld leeft dat een stuk minder. Of eigenlijk niet. Alle betrokkenen rondom Luuk vind ik echt ontzettend ja, betrokken. En precies dat geeft me zoveel positieve energie. Wij redden het. En zo niet, dan ligt dat niet aan onze omgeving. Zij geven ons meer nog dan wij verwachten. Top is dat.

 

Het fascineert mij ook. Waarom is dat? Omdat ik het nu zoveel om me heen zie en het bij mezelf helaas nooit zo ervaren heb. Waarom valt het mij zo op? En wat is dat dan? Ik denk dat het antwoord simpel is: het moet je raken.

 

Regelmatig denk ik weer terug aan die ene speciale arts. Een arts met veel kennis van zaken, maar beter nog was zijn kennis van raken!

 

Omdat deze arts zich bewust was van het feit dat het hoofd aan het rest van het lijf vast zit en hier ook nog eens verbanden tussen legde, ontdekte hij al snel dat mijn schildklier mogelijk niet naar behoren reageerde. Hij had gelijk, het deed zn werking niet optimaal. Medicijnen werden voorgeschreven en mijn kwaliteit van leven (meer energie!) werd beter! En mocht ik vragen hebben, ter plekke of erna, kon ik die gerust aan hem stellen. Samen zouden we gaan proberen, er waren geen garanties, mijn probleem op te lossen. En wist hij iets (nog) niet, dan gaf hij dit gewoon aan. Fijn! Hij zou een collega raadplegen om er zo achter te komen. Wat hij ook echt deed. Hij was altijd bereikbaar en zou snel reageren. En jawel, binnen een paar uur lag zijn antwoord al klaar. Met ook echt alle vragen beantwoord. Geweldig! Uiteindelijk leidde dit tot een gesprek in de US, het beste gesprek ever. Meer antwoorden dan 10 jaar bij de neuroloog in Nederland.

 

Ook bij mij gebeurde er wat. Toen ik eenmaal in de gaten kreeg dat dit niet een ‘standaard’ arts was, maar eentje die echt om me gaf en ook graag mijn problemen opgelost zag, werd ook ik energieker en kreeg ik er gewoon zin in dit probleem samen op te lossen.
Je begrijpt, over deze arts heb ik het nog steeds. Hij heeft namelijk behoorlijk veel indruk op mij gemaakt. In positieve zin. Hij heeft mij geraakt.

 

Voor 2017 wens ik iedereen, ook mijzelf :), een arts, zorgverlener toe die RAAKT en natuurlijk ook een grote dosis liefde en geluk!

 

Tot slot wens ik je hele fijn Oud & Nieuw en een vitaal 2017!

Liefs, Vera X