niet goed

Op de vraag van mijn neuroloog ‘hoe gaat het?’ antwoord ik voor het eerst overtuigd ‘niet goed’. Het is hoe het is. Het gaat niet goed. Dat te antwoorden is sowieso al een hele ervaring. Het voelt onwennig.

 

Maar ja, de koek is op. Het is de vermoeidheid die me nekt. Een chronische vermoeidheid waardoor zo doorgaan niet langer meer een optie is. Ik weet het. Iemand gaat de prijs betalen. Het moet echt anders.

 

Gelukkig ziet ze mijn noodroep en stelt een spoedopname voor. Dit idee zou nooit in mij opgekomen zijn. Toch spreekt het mij aan en zeg ik ja! Ja, ja, ja!

 

Een paar weken later, nog voor de spoedopname, kom ik bij in de ambulance op weg naar de eerste hulp in het ziekenhuis. Na een migraineaanval is mijn lijf sneller op dan gepland en lig ik op de grond. Een grote aanval.

 

Gekgenoeg voel ik mezelf nog best ok. Mijn vriend en familie zijn wel wat van de leg. Eenmaal thuis rust ik veel en zoek al snel de grens weer op van mijn kunnen. Iedere dag een stukje verder lopen. Duizelig? Dan ga ik snel weer naar huis.

 

Wat een timing, vlak na mijn grote aanval kan ik terecht bij SEIN. De intake onderbreek ik. Ik hoor ze wel praten maar het komt niet aan. Overload! Met een zwaar hoofd duik ik direct het bed in en kom er twee dagen later weer uit.

 

Langzaam knap ik op. De pijn op mijn borst neemt af. Nu de duizeligheid nog!

 

De rust doet me toch ook enorm goed. Het nietsdoen helpt. Ok, het is een hele kunst maar toch. Ik heb weinig aan mijn hoofd. En dat is fijn en voor nu denk ik het beste medicijn :-).